Balneologia
Balneologia (z łac.: balneum - łaźnia, z gr.: lógos - słowo, nauka) – jedna z najstarszych dziedzin medycyny uzdrowiskowej zajmująca się badaniem właściwości leczniczych wód podziemnych i borowin oraz zastosowaniem ich w lecznictwie, zwłaszcza terapii chorób przewlekłych[1].
Historia
Balneologia rozwijana była już w starożytności. W Grecji, Egipcie i Rzymie stosowano kąpiele wodolecznicze. Kiedy w XVII-XIX wieku wprowadzono kuracje polegające m.in. na piciu wód mineralnych i różnorodnych zabiegach z użyciem wody mineralnej, nastąpił ponowny rozkwit balneologii do którego znacznie przyczynili się Vincent Priessnitz, Sebastian Kneipp i Wilhelm Winternitz. Polskimi twórcami balneologii są J. Dietl, który zajmował się klasyfikacją polskich wód mineralnych oraz popularyzacją uzdrowisk popradzkich i J. Żnieniewicz, który wprowadził nowoczesne wodolecznictwo. Współcześnie balneologia rozwija się głównie w Japonii i Europie, ze względu na największe tradycje uzdrowiskowe[1].
Zobacz też
Przypisy
- ↑ 1,0 1,1 Dominika Wrońska: Encyklopedia - geografia. Kraków: Wydawnictwo Greg, 2006. ISBN 83-7327-754-4.